วันที่เธอนั้นเจอกับเขา วันที่เราต้องเป็นเพื่อนกัน
the day you met her was the day we had to be friends.
รู้มั๊ยทำให้ฉันเกือบจะร้องไห้
did you know it nearly made me cry.
มีแต่รอยยิ้มให้กับเธอ ยามที่เจอหน้ากันเสมอ
only smiles when we meet.
รู้มั๊ยใจข้างในมันเจ็บแค่ไหน
could you have known i was hurting inside?


* เมื่อไหร่ที่เห็นเขาและเธอสองคน
whenver i see you two together
อยากจะตะโกน ว่าใจมันทนไม่ได้
i want to scream because my heart can't bear the sight.


** ไม่อยากทำให้ลำบากใจ
i don't want to make it any more difficult
อยากจะเป็นเพื่อนเธอต่อไป เหมือนเก่า
as i still want to be your friend, like before.
ก็ได้แต่เก็บมันเอาไว้...
but can only keep it inside.
คำว่ารัก ถ้าพูดออกไป
if i said i love you,
อาจจะทำให้เราห่างไกล ฉันกลัว....
i'm afraid we would be more distant.
เก็บไว้ในใจของฉันคนเดียวก็พอ
so i've kept it in my heart.


ยามที่ต้องอยู่ใกล้ชิดกัน ใจหนึ่งมันอยากเดินหนีไป
whenever we have to be close, a part of me wants to walk away,
เพราะกลัวทำอะไรให้เธอรู้สึก
because my reactions might make you realise.
ได้แต่ฝืนยิ้มและข่มใจ พูดอะไรไม่กล้าสบตา
i can only pretend to smile without looking you in the eye
เพราะฉันกลัวน้ำตา มันอาจจะไหล
because tears may fall.
วันที่เธอนั้นเจอกับเขา วันที่เราต้องเป็นเพื่อนกัน
the day you met her was the day we had to be friends.
รู้มั๊ยทำให้ฉันเกือบจะร้องไห้
did you know it nearly made me cry.
มีแต่รอยยิ้มให้กับเธอ ยามที่เจอหน้ากันเสมอ
only smiles when we meet.
รู้มั๊ยใจข้างในมันเจ็บแค่ไหน
could you have known i was hurting inside?


* เมื่อไหร่ที่เห็นเขาและเธอสองคน
whenver i see you two together
อยากจะตะโกน ว่าใจมันทนไม่ได้
i want to scream because my heart can't bear the sight.


** ไม่อยากทำให้ลำบากใจ
i don't want to make it any more difficult
อยากจะเป็นเพื่อนเธอต่อไป เหมือนเก่า
as i still want to be your friend, like before.
ก็ได้แต่เก็บมันเอาไว้...
but can only keep it inside.
คำว่ารัก ถ้าพูดออกไป
if i said i love you,
อาจจะทำให้เราห่างไกล ฉันกลัว....
i'm afraid we would be more distant.
เก็บไว้ในใจของฉันคนเดียวก็พอ
so i've kept it in my heart.


ยามที่ต้องอยู่ใกล้ชิดกัน ใจหนึ่งมันอยากเดินหนีไป
whenever we have to be close, a part of me wants to walk away,
เพราะกลัวทำอะไรให้เธอรู้สึก
because my reactions might make you realise.
ได้แต่ฝืนยิ้มและข่มใจ พูดอะไรไม่กล้าสบตา
i can only pretend to smile without looking you in the eye
เพราะฉันกลัวน้ำตา มันอาจจะไหล
because tears may fall.

คุณเคยมีเพื่อนสนิทสักคนไหม

คนที่มันบ้าๆบอๆแต่กล้าลุยกับคุณทุกสถานการณ์

ไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องถูกหรือผิด...ถึงไหนถึงกัน

...เวลาที่คุณอยู่ใกล้มัน คุณเองก็บ้าบอไปกับมันด้วย

คุณกลายเป็นเด็กในร่างยักษ์ หลุดพ้นจากขอบเขต กฎเกณฑ์ต่างๆ

ในหัวของคุณเต็มไปด้วยจินตนาการ

โครงการร้อยแปดพันเก้าที่คุณจะทำกับมัน

...คนที่มีเรื่องเล่าสู่กันฟังไม่รู้จบ

คนที่คุณไม่ต้องคอยแคร์ความรู้สึกมันสักเท่าไร

มันทำให้คุณเป็นตัวของตัวเอง

...คนที่ค่อยๆหายตัวไปในกาลเวลา

แต่แว๊บ..เข้ามาเสมอเวลาที่คุณอ่อนแอ...

...วันนี้เพื่อนคนนั้นของคุณอยู่ที่ไหน

ยังอยู่ใกล้ๆคุณอยู่หรือเปล่า คุณยังโทรหามันอยู่ไหม

มันยังบ้าๆบอๆอยู่เหมือนเดิมหรือเปล่า

...หรือว่าคุณเองที่มีความบ้าในเลือดน้อยลง

คุณไม่เจอมันนานแค่ไหนแล้ว ไม่ได้มองตาคุยกันนานแค่ไหน

...นานแค่ไหนที่คุณไม่ได้สัมผัสเพื่อนของคุณอย่างเดิม

หรือคุณเองก็ลืมความรู้สึกเหล่านั้นไปแล้ว

ที่คุณไม่กล้าวิ่งไล่เตะมัน อย่าอ้างว่าคุณอายุมากขึ้น

ที่คุณไม่กล้าแย่งของกินจากมือมัน

อย่าอ้างว่าคุณมีมารยาท

คุณกลับไปเยี่ยมบ้านต่างจังหวัดโดยไม่ชวนมัน

อย่าอ้างว่าถึงชวนมันก็คงไม่ว่าง

...อะไรที่เปลี่ยนไป เวลา...หรือความรู้สึก...

สังคม...หรือความสัมพันธ์...อะไรที่เปลี่ยนแปลง

คุณหรือเขา...หรือใคร...คุณถามตัวเองหรือเปล่า

หรือรอให้ใครถาม

รู้สึกอย่างไรที่เขาเปลี่ยนไป แล้วเคยถามเขาไหม

เขารู้สึกอย่างไร...ที่คุณเปลี่ยนไป

หากเกิดคำถามเหล่านี้ขึ้นในใจ

ไม่ว่าคุณจะมีคำตอบหรือไม่

ไม่ว่าคุณจะต้องการคำตอบหรือเปล่า

ขอบเขตหรือกฎเกณฑ์ที่คุณไม่เคยมีกับเพื่อนคนนี้

มันเกิดขึ้นแล้วต่อหน้าต่อตาคุณ

แต่คุณก็ตอบกับตัวเองว่า “ ช่างมัน ”

ปล่อยให้เพื่อนคนนึงกลายเป็นคนที่ไร้ตัวตนต่อไป

...แต่ถ้าคุณไม่เคยตั้งคำถามเหล่านี้เลย

รู้ไว้ด้วย คุณเสียเพื่อนดีๆไปคนนึง

และโลกนี้มีคนแปลกหน้าเพิ่มขึ้นมาอีกคน

ป.ล. คุณรู้ไหม ขณะที่คุณกำลังนั่งอยู่ตรงนี้ เพื่อนคนนั้นของคุณ...อาจจะถามตัวเองอยู่ก็ได้ว่ามันทำผิดอะไร...มันจึงเลือนหายไปจากชีวิตคุณ

มีบทความระหว่างซึ้งๆมาให้เพื่อนๆได้อ่านกันลองอ่านดูนะ

นานมาแล้ว..สมัยที่โลกยังมีพระจันทร์ 2 ดวง
มีดวงจันทร์ดวงหนึ่งเป็นผู้หญิง
..กับอีกดวงหนึ่งเป็นผู้ชาย
และดวงจันทร์ทั้งสองดวงนี้ ต่างก็รักกันมาก
ดวงจันทร์ทั้งสองไม่เคยแยกห่างจากกัน…
...ทุกๆ คืนเมื่อมองไปบนฟ้า
จะเห็นดวงจันทร์ทั้งคู่ อยู่เคียงข้างกันเสมอ..

แต่แล้ววันหนึ่ง ………………………………………………
ดวงจันทร์ผู้หญิงได้ไปพบกับดวงอาทิตย์
ทำให้ดวงจันทร์ผู้หญิงหลงใหลในแสงเจิดจ้าของดวงอาทิตย์
จนเลื่อนตัวตามดวงอาทิตย์ไปทีละน้อย ทีละน้อย ..........
....และก็แยกมาจากดวงจันทร์อีกดวงหนึ่งในที่สุด...

เมื่อค่ำคืนมาถึง..
จึงมีดวงจันทร์ผู้ชายเหลืออยู่ เพียงดวงเดียว ...
ส่วนดวงจันทร์ผู้ชายก็ได้แต่ตามหา ดวงจันทร์ผู้หญิงไปทุกหนทุกแห่ง ....
คืนแล้วคืนเล่า วันเวลาล่วงผ่านไป
แต่ดวงจันทร์ผู้ชายก็ไม่สามารถหาดวงจันทร์ผู้หญิงได้พบ.. .....
ด้วยความคิดถึง และอยากพบดวงจันทร์ผู้หญิงให้เร็วที่สุด
ทำให้ดวงจันทร์ผู้ชายคิดว่า
"หากเรามัวแต่ตามหาอยู่อย่างนี้ คงไม่ได้เจอแน่ๆ"
จึงตัดสินใจ.. ระเบิดตัวเอง เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ไปทั่วทั้งจักรวาล
เพื่อให้ชิ้นส่วนแต่ละชิ้น ออกตามหาดวงจันทร์อีกดวงหนึ่งนั้น...

..... เมื่อเวลาผ่านไป
ทำให้ดวงจันทร์ผู้หญิง ได้เห็นถึงความจริงว่า..
แม้ดวงอาทิตย์จะส่องแสงเจิดจ้า สวยงามสักปานใด
แต่ดวงอาทิตย์ก็มิได้ส่องแสงเจิดจ้า แต่เพียงเธอเท่านั้น
ยังส่องแสงไปยังดาวดวงอื่นๆ อีกมากมาย
ดวงจันทร์ผู้หญิงจึงกลับมาหาดวงจันทร์ผู้ชายอีกครั้ง...
.... แต่หาเท่าไรก็หาดวงจันทร์ผู้ชายไม่พบ
ต่อมาจึงได้รู้ว่า ดวงจันทร์ผู้ชายยอมระเบิดตัวเอง เพียงเพื่อตามหาตน
จนกระจัดกระจายเป็นเศษเสี้ยวเล็กๆ
ทำให้ดวงจันทร์ผู้หญิงรู้ว่าไม่มีวันที่จะได้เจอ
กับดวงจันทร์ผู้ชายอีกต่อไปแล้ว
จึงได้แต่โศกเศร้า และเสียใจ ....
แต่ด้วยความรักอันยิ่งใหญ่ที่ดวงจันทร์ผู้ชาย มีต่อดวงจันทร์ผู้หญิง
ทุกค่ำคืนจึงพยายามเปล่งประกายแสง
ที่ยังเหลืออยู่เพียงน้อยนิดของตน ส่งให้ถึงดวงจันทร์ผู้หญิง
เกิดเป็นแสงพร่างพรายเต็มท้องฟ้า เคียงข้างดวงจันทร์
จนเกิดเป็นดวงจันทร์และดวงดาว ให้เราเห็นจนถึงทุกวันนี้ ....
หากเรามองขึ้นไปบนท้องฟ้ายามค่ำคืน
วันไหนที่เห็นจันทร์สวยสด
วันนั้น คุณก็จะไม่เห็นดาวดวงเล็กดวงน้อยส่องแสง
หรือ วันใดคุณเห็นดาวเปล่งประกายเต็มฟ้ามืด
วันนั้น คุณก็จะไม่พบดวงจันทร์....
.....เขาและเธอ ไม่อาจพบกันตลอดกาล.....